Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

'' Θύμηση '' - Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου

 

Δυο τρεις σταγόνες ιδρώτα,
αθώες αρχικά
κι ένας χτύπος της ματιάς που περιφερόταν διάπυρος,
μας ξεγέλασαν.
Ήλιος που έχασε το δρόμο του
κι ήρθε κι απόκαμε μες τα μεσάνυχτα να ξαποστάσει,
μας εφάνηκε.

Κανείς δεν ένιωσε την πυρκαγιά.
Κανείς δεν λυπήθηκε τις ξεφλουδισμένες αισθήσεις
που ηλιοκαίγονταν αμήχανα στη σιωπή.

Κατακερματισμένη στα μάτια μου η νύχτα,
μνημονεύει απόψε
σιωπηρά εμάς, τους απόντες…

Φλέγονται τα βλέφαρα σαν κατηφορίζουν στη γύμνια
των στιγμών.
Στάζει η φωνή ψιθύρους.
Αθώους, εκμαυλισμένους ;
Μη με ρωτάς
Πού να θυμάμαι..
Μουσκεμένη ως το κόκαλο,
ναυαγή στα κοίλα του κορμιού σου
πού να θυμάμαι….

Δυσχεραίνει τα βράδια η μνήμη σαν πλέει σε απόκρημνα σιωπών.
Απολλύεται, βυθίζεται στις απύθμενες δίνες του Τότε…
Τραμπαλίζεται πάνω στις σκούρες απολήξεις απ' το δέρμα σου να σωθεί.
Σ’ αυτές τις φλογισμένες ξέρες που καταπίνουν άπληστα τις γυμνές αλήθειες του τώρα.
Που εκσφενδονίζουν στη λήθη ένα ανέστιο χθες.
Που ξοδεύουν χωρίς φειδώ την εγκαρτέρηση του αύριο,
σαν ύπουλες τύψεις.

Αλήθεια…
αυτές τις θυμάμαι ακόμη…
να ακροβατούν αθόρυβα, να λακτίζουν,
να σκορπίζονται σαν άνεμος στέπας στα ενδότερα του ονείρου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου