Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

«Τη νύχτα σ’ ένα νησί» - Πάμπλο Νερούντα

“ Όλη τη νύχτα κοιμήθηκα μαζί σου κοντά στη θάλασσα, στο νησί. Ήσουν άγρια και γλυκιά ανάμεσα στην ηδονή και στον ύπνο ανάμεσα στη φωτιά και στο νερό.

Ίσως πολύ αργά ενώθηκαν τα όνειρά μας, στα ψηλά ή στα βαθιά, στα ψηλά σαν κλαδιά που κουνάει ο ίδιος άνεμος, στα χαμηλά σαν κόκκινες ρίζες που αγγίζονται.

Ίσως το όνειρό σου χωρίστηκε από το δικό μου και στη σκοτεινή θάλασσα με έψαχνε όπως πρώτα υπήρχες όταν δεν ακόμα, όταν χωρίς να σε διακρίνω έπλεα στο πλάι σου, και τα μάτια σου έψαχναν αυτό που τώρα – ψωμί, κρασί, έρωτα και θυμό – σου δίνω με γεμάτα χέρια, γιατί εσύ είσαι το κύπελλο που περίμενε τα δώρα της ζωής μου.

Κοιμήθηκα μαζί σου όλη τη νύχτα, ενώ η σκοτεινή γη γυρίζει με ζωντανούς και νεκρούς, και σαν ξύπνησα ξάφνου καταμεσής στη σκιά το μπράτσο μου τύλιγε τη μέση σου. Ούτε η νύχτα, ούτε ο ύπνος μπόρεσαν να μας χωρίσουν.

Κοιμήθηκα μαζί σου και ξύπνησα με το στόμα σου βγαλμένο από τον ύπνο να μου δίνει τη γεύση από τη γη, από τη θάλασσα, από τα φύκια, από το βάθος της ζωής σου, και δέχτηκα το φιλί σου μουσκεμένο από την αυγή σαν να έφθανε από τη θάλασσα που μας περιβάλλει.”

(από τα 100 ερωτικά σονέτα)

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018

'' Αέναες Περιπλανήσεις '' - Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου


Στο σύθαμπο,
ψυχή περιπλανώμενη, 

σαν από πάντα χαμένη,
σιωπηλά περπατάς 

κι ο ουρανός ένα πανί ξεχασμένο στο χέρι σου
να σκουπίζει τα δάκρυα μιας αμίλητης βροχής.

Τ' άλικα παπούτσια της ψυχής σου
κρεμασμένα στα ψηλά κλωνάρια
των ξεχασμένων σου ονείρων
κι η νυχτικιά σου λευκή
σαν μυγδαλιάς νυφικό το καταχείμωνο
να σκουπίζει τα χνάρια σου
μην τάχα και κανείς
σε ανακαλύψει.

Ένα μικρό ''δάνειο'' από το ιστολόγιο της φίλης Σταυρούλας !

Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017

'' Μικρογραφία θανάτου '' - Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου


Άναψε τσιγάρο με τα τελευταία λόγια της.
Μια βαθιά τζούρα απόγνωσης
έκαψε τα πνευμόνια του.
Ο καιρός μούδιασε στην ανάσα του.
Κλειδωμένος ο νους στην ενοχή του,
σφάδαζε κι αυτός
στο δεδικασμένο της ποινής.

Καλύτερα σήμερα, σκέφτηκε..
Καλύτερα σήμερα να ξοδιαστεί του ονείρου η αποκοτιά,
πριν γεράσει
σε μια προμελετημένη του αύριο εξορία.

Μια ακόμη ασύνορη πεθυμιά λιποτάκτησε.
Μια σιωπηρή εξέγερση ράγισε κι έσπασε
την ίδια ώρα
που μια αναγκαιότητα σεσημασμένη, συλλαμβανόταν,
απ’ τις σφιχτές παλάμες της πραγματικότητας.

Σε ξεγελάει η ζωή…
Σε ξεγελάει με το θάμπος μιας μικρογραφίας θανάτου


Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

'' Θύμηση '' - Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου

 

Δυο τρεις σταγόνες ιδρώτα,
αθώες αρχικά
κι ένας χτύπος της ματιάς που περιφερόταν διάπυρος,
μας ξεγέλασαν.
Ήλιος που έχασε το δρόμο του
κι ήρθε κι απόκαμε μες τα μεσάνυχτα να ξαποστάσει,
μας εφάνηκε.

Κανείς δεν ένιωσε την πυρκαγιά.
Κανείς δεν λυπήθηκε τις ξεφλουδισμένες αισθήσεις
που ηλιοκαίγονταν αμήχανα στη σιωπή.

Κατακερματισμένη στα μάτια μου η νύχτα,
μνημονεύει απόψε
σιωπηρά εμάς, τους απόντες…

Φλέγονται τα βλέφαρα σαν κατηφορίζουν στη γύμνια
των στιγμών.
Στάζει η φωνή ψιθύρους.
Αθώους, εκμαυλισμένους ;
Μη με ρωτάς
Πού να θυμάμαι..
Μουσκεμένη ως το κόκαλο,
ναυαγή στα κοίλα του κορμιού σου
πού να θυμάμαι….

Δυσχεραίνει τα βράδια η μνήμη σαν πλέει σε απόκρημνα σιωπών.
Απολλύεται, βυθίζεται στις απύθμενες δίνες του Τότε…
Τραμπαλίζεται πάνω στις σκούρες απολήξεις απ' το δέρμα σου να σωθεί.
Σ’ αυτές τις φλογισμένες ξέρες που καταπίνουν άπληστα τις γυμνές αλήθειες του τώρα.
Που εκσφενδονίζουν στη λήθη ένα ανέστιο χθες.
Που ξοδεύουν χωρίς φειδώ την εγκαρτέρηση του αύριο,
σαν ύπουλες τύψεις.

Αλήθεια…
αυτές τις θυμάμαι ακόμη…
να ακροβατούν αθόρυβα, να λακτίζουν,
να σκορπίζονται σαν άνεμος στέπας στα ενδότερα του ονείρου.

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017