Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2018

- Όλα τα χρόνια που έλειπα - Νικηφόρος Βρεττάκος

Όλα τα χρόνια που έλειπα
ξέρεις για σένα γύριζα
έψαχνα να βρω το τριαντάφυλλο
που άλλος κανένας
δε θα μπορούσε να σου δώσει
τι βουνά τι ερήμους
και τι θάλασσες επέρασα
τι βροχές μου αυλάκωσαν το μέτωπο
τι αρμύρες με παιδέψαν
πότε κανείς δε θα το μάθει..

Έστυψα την καρδιά μου
σε άγιο δισκοπότηρο
και μέσα εκεί φύτρωσε
ωραίο τριαντάφυλλο το καθαρό
σαν της Λαμπρής το λυκαυγές
βάλτο στη ζώνη στο στήθος σου
ή στα μαλλιά σου θα σου παγαίνει
όπως πηγαίνει κάθε πρωί
στον κόσμο ο ήλιος θα σου πηγαίνει.

~*~ 
Σύνθεση:Παναγιώτης Κωνσταντακόπουλος / Ερμηνεία:Μαρία Δημητριάδη 

 ~*~
Ο «Πικραμένος Αναχωρητής» είναι ένας κύκλος εννέα τραγουδιών σε ποίηση του Νικηφόρου Βρεττάκου. Την μουσική έγραψε ο Παναγιώτης Ν. Κωνσταντόπουλος και τα ποιήματα τραγουδούν,ο Βασίλης Σκουλάς και η Μαρία Δημητριάδη. Ο ίδιος ο Νικηφόρος Βρεττάκος απαγγέλλει δύο του ποιήματα, Α΄κυκλοφορία 1992. 

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2018

-ΕΛΕΝΗ- Οδυσσέας Ελύτης

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι
Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές
Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν Εσένα!
Κατά που θ' απλώσουμε τα χέρια μας τώρα που δε μας λογαριάζει πια ο καιρός
Κατά που θ' αφήσουμε τα μάτια μας τώρα που οι μακρινές γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα
Τώρα που κλείσανε τα βλέφαρά σου απάνω στα τοπία μας
Κι είμαστε - σαν να πέρασε μέσα μας η ομίχλη -
Μόνοι ολομόναχοι τριγυρισμένοι απ' τις νεκρές εικόνες σου.

Με το μέτωπο στο τζάμι αγρυπνούμε την καινούρια οδύνη
Δεν είναι ο θάνατος που θα μας ρίξει κάτω μια που Εσύ υπάρχεις
Μια που υπάρχει άλλου ένας άνεμος για να σε ζήσει ολάκερη
Να σε ντύσει από κοντά όπως σε ντύνει από μακριά η ελπίδα μας
Μια που υπάρχει αλλού Καταπράσινη πεδιάδα πέρ᾿ από το γέλιο σου ως τον ήλιο
Λέγοντάς του εμπιστευτικά πως θα ξανασυναντηθούμε πάλι
Όχι δεν είναι ο θάνατος που θ' αντιμετωπίσουμε
Παρά μια τόση δα σταγόνα φθινοπωρινής βροχής
Ένα θολό συναίσθημα
Η μυρωδιά του νοτισμένου χώματος μες στις ψυχές μας που όσο παν κι απομακρύνονται
Κι αν δεν είναι το χέρι σου στο χέρι μας
Κι αν δεν είναι το αίμα μας στις φλέβες των ονείρων σου
Το φως στον άσπιλο ουρανό
Κι η μουσική αθέατη μέσα μας ω! μελαγχολική
Διαβάτισσα όσων μας κρατάν στον κόσμο ακόμα
Είναι ο υγρός αέρας η ώρα του φθινοπώρου ο χωρισμός
Το πικρό στήριγμα του αγκώνα στην ανάμνηση
Που βγαίνει όταν η νύχτα πάει να μας χωρίσει από το φως
Πίσω από το τετράγωνο παράθυρο που βλέπει προς τη θλίψη
Που δε βλέπει τίποτε
Γιατί έγινε κιόλας μουσική αθέατη φλόγα στο τζάκι χτύπημα του μεγάλου ρολογιού στον τοίχο
Γιατί έγινε κιόλας
Ποίημα στίχος μ' άλλον στίχο αχός παράλληλος με τη βροχή δάκρυα και λόγια
Λόγια όχι σαν τ' άλλα μα κι αυτά μ' ένα μοναδικό τους προορισμόν: Εσένα!


  
''Ο Μεγάλος Ερωτικός''
Σύνθεση : Μάνος Χατζηδάκης
Ερμηνεία : Δημήτρης Ψαριανός / ''Με την πρώτη σταγόνα της βροχής''

Οι ''Προσανατολισμοί'' είναι το πρώτο ποιητικό βιβλίο του Οδυσσέα Ελύτη, το  οποίο περιέχει επιμέρους ποιητικές συλλογές (''ΕΛΕΝΗ'' από την ενότητα ''Σποράδες'')
 

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

«Τη νύχτα σ’ ένα νησί» - Πάμπλο Νερούντα

“ Όλη τη νύχτα κοιμήθηκα μαζί σου κοντά στη θάλασσα, στο νησί. Ήσουν άγρια και γλυκιά ανάμεσα στην ηδονή και στον ύπνο ανάμεσα στη φωτιά και στο νερό.

Ίσως πολύ αργά ενώθηκαν τα όνειρά μας, στα ψηλά ή στα βαθιά, στα ψηλά σαν κλαδιά που κουνάει ο ίδιος άνεμος, στα χαμηλά σαν κόκκινες ρίζες που αγγίζονται.

Ίσως το όνειρό σου χωρίστηκε από το δικό μου και στη σκοτεινή θάλασσα με έψαχνε όπως πρώτα υπήρχες όταν δεν ακόμα, όταν χωρίς να σε διακρίνω έπλεα στο πλάι σου, και τα μάτια σου έψαχναν αυτό που τώρα – ψωμί, κρασί, έρωτα και θυμό – σου δίνω με γεμάτα χέρια, γιατί εσύ είσαι το κύπελλο που περίμενε τα δώρα της ζωής μου.

Κοιμήθηκα μαζί σου όλη τη νύχτα, ενώ η σκοτεινή γη γυρίζει με ζωντανούς και νεκρούς, και σαν ξύπνησα ξάφνου καταμεσής στη σκιά το μπράτσο μου τύλιγε τη μέση σου. Ούτε η νύχτα, ούτε ο ύπνος μπόρεσαν να μας χωρίσουν.

Κοιμήθηκα μαζί σου και ξύπνησα με το στόμα σου βγαλμένο από τον ύπνο να μου δίνει τη γεύση από τη γη, από τη θάλασσα, από τα φύκια, από το βάθος της ζωής σου, και δέχτηκα το φιλί σου μουσκεμένο από την αυγή σαν να έφθανε από τη θάλασσα που μας περιβάλλει.”

(από τα 100 ερωτικά σονέτα)

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018

'' Αέναες Περιπλανήσεις '' - Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου


Στο σύθαμπο,
ψυχή περιπλανώμενη, 

σαν από πάντα χαμένη,
σιωπηλά περπατάς 

κι ο ουρανός ένα πανί ξεχασμένο στο χέρι σου
να σκουπίζει τα δάκρυα μιας αμίλητης βροχής.

Τ' άλικα παπούτσια της ψυχής σου
κρεμασμένα στα ψηλά κλωνάρια
των ξεχασμένων σου ονείρων
κι η νυχτικιά σου λευκή
σαν μυγδαλιάς νυφικό το καταχείμωνο
να σκουπίζει τα χνάρια σου
μην τάχα και κανείς
σε ανακαλύψει.

Ένα μικρό ''δάνειο'' από το ιστολόγιο της φίλης Σταυρούλας !

Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017

'' Μικρογραφία θανάτου '' - Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου


Άναψε τσιγάρο με τα τελευταία λόγια της.
Μια βαθιά τζούρα απόγνωσης
έκαψε τα πνευμόνια του.
Ο καιρός μούδιασε στην ανάσα του.
Κλειδωμένος ο νους στην ενοχή του,
σφάδαζε κι αυτός
στο δεδικασμένο της ποινής.

Καλύτερα σήμερα, σκέφτηκε..
Καλύτερα σήμερα να ξοδιαστεί του ονείρου η αποκοτιά,
πριν γεράσει
σε μια προμελετημένη του αύριο εξορία.

Μια ακόμη ασύνορη πεθυμιά λιποτάκτησε.
Μια σιωπηρή εξέγερση ράγισε κι έσπασε
την ίδια ώρα
που μια αναγκαιότητα σεσημασμένη, συλλαμβανόταν,
απ’ τις σφιχτές παλάμες της πραγματικότητας.

Σε ξεγελάει η ζωή…
Σε ξεγελάει με το θάμπος μιας μικρογραφίας θανάτου