Τα τελευταία φεγγάρια
σάλπαραν με τη γεννησή μας.
Και μεις μικρές κουκίδες
αναζητήσαμε φθίνουσες καταστάσεις
που καθόρισαν τον μαύρο ορίζοντα.
Μετέωροι σε ακροβατών συνοικίες
να νοσταλγούμε τη γαλήνη του κοινού.
Περπατάρηδες αλλοτινών εποχών
να σμίγουμεμε το άσπρο του σύννεφου
πριν τον κατακλυσμό.
Όρφέας Σπαρτιώτης
σάλπαραν με τη γεννησή μας.
Και μεις μικρές κουκίδες
αναζητήσαμε φθίνουσες καταστάσεις
που καθόρισαν τον μαύρο ορίζοντα.
Μετέωροι σε ακροβατών συνοικίες
να νοσταλγούμε τη γαλήνη του κοινού.
Περπατάρηδες αλλοτινών εποχών
να σμίγουμεμε το άσπρο του σύννεφου
πριν τον κατακλυσμό.
Όρφέας Σπαρτιώτης
Τη νύχτα εκείνη
που επρόβαλε η γέννα μου,
της μοίρας το πάλαφρο αδράχτι
κεντούσε ίσκιους και φωνές.
Μαλάζοντας στο νιόβγαλτο κορμί
στάχτη κι αλμύρα.
Τ΄ ασήμι των ονείρων
στα βήματα που έρχονται,
την πόρτα μου ζυγώνουν ουρανoί.
που επρόβαλε η γέννα μου,
της μοίρας το πάλαφρο αδράχτι
κεντούσε ίσκιους και φωνές.
Μαλάζοντας στο νιόβγαλτο κορμί
στάχτη κι αλμύρα.
Τ΄ ασήμι των ονείρων
στα βήματα που έρχονται,
την πόρτα μου ζυγώνουν ουρανoί.
Ιωάννα Κρανίτη

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου