Κυριακή 25 Μαρτίου 2018

«Τη νύχτα σ’ ένα νησί» - Πάμπλο Νερούντα

“ Όλη τη νύχτα κοιμήθηκα μαζί σου κοντά στη θάλασσα, στο νησί. Ήσουν άγρια και γλυκιά ανάμεσα στην ηδονή και στον ύπνο ανάμεσα στη φωτιά και στο νερό.

Ίσως πολύ αργά ενώθηκαν τα όνειρά μας, στα ψηλά ή στα βαθιά, στα ψηλά σαν κλαδιά που κουνάει ο ίδιος άνεμος, στα χαμηλά σαν κόκκινες ρίζες που αγγίζονται.

Ίσως το όνειρό σου χωρίστηκε από το δικό μου και στη σκοτεινή θάλασσα με έψαχνε όπως πρώτα υπήρχες όταν δεν ακόμα, όταν χωρίς να σε διακρίνω έπλεα στο πλάι σου, και τα μάτια σου έψαχναν αυτό που τώρα – ψωμί, κρασί, έρωτα και θυμό – σου δίνω με γεμάτα χέρια, γιατί εσύ είσαι το κύπελλο που περίμενε τα δώρα της ζωής μου.

Κοιμήθηκα μαζί σου όλη τη νύχτα, ενώ η σκοτεινή γη γυρίζει με ζωντανούς και νεκρούς, και σαν ξύπνησα ξάφνου καταμεσής στη σκιά το μπράτσο μου τύλιγε τη μέση σου. Ούτε η νύχτα, ούτε ο ύπνος μπόρεσαν να μας χωρίσουν.

Κοιμήθηκα μαζί σου και ξύπνησα με το στόμα σου βγαλμένο από τον ύπνο να μου δίνει τη γεύση από τη γη, από τη θάλασσα, από τα φύκια, από το βάθος της ζωής σου, και δέχτηκα το φιλί σου μουσκεμένο από την αυγή σαν να έφθανε από τη θάλασσα που μας περιβάλλει.”

(από τα 100 ερωτικά σονέτα)

Παρασκευή 9 Μαρτίου 2018

'' Αέναες Περιπλανήσεις '' - Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου


Στο σύθαμπο,
ψυχή περιπλανώμενη, 

σαν από πάντα χαμένη,
σιωπηλά περπατάς 

κι ο ουρανός ένα πανί ξεχασμένο στο χέρι σου
να σκουπίζει τα δάκρυα μιας αμίλητης βροχής.

Τ' άλικα παπούτσια της ψυχής σου
κρεμασμένα στα ψηλά κλωνάρια
των ξεχασμένων σου ονείρων
κι η νυχτικιά σου λευκή
σαν μυγδαλιάς νυφικό το καταχείμωνο
να σκουπίζει τα χνάρια σου
μην τάχα και κανείς
σε ανακαλύψει.

Ένα μικρό ''δάνειο'' από το ιστολόγιο της φίλης Σταυρούλας !

Τρίτη 15 Αυγούστου 2017

'' Περισπωμένη '' - Ελένη Μαυρογονάτου .

Ξαπλώνεις
μικρή περισπωμένη
πάνω στο ωμέγα
της πιο γενναίας
λέξης μου.
 

Από την συλλογή  :   ''Στο ῶ της πιο γενναίας λέξης''

"Ήμασταν κάποτε στον ίδιο καιρό'' - Σταύρος Σταύρου

Ήμασταν κάποτε εσύ κ εγώ.
Ο χρόνος του ρήματος ως σημείο ο στίξης
και βλέπω τι έμεινε πια στην ζωή μου
και δεν έμεινε τίποτα,ούτε καν εσύ .
Δεν έμεινε ούτε ένα λεύκωμα με δυο φωτογραφίες
μόνο μια στρεβλωμένη μνήμη με σαράντα πυρετό
που καίει πρόσωπα παραμορφωμένα, που δεν σημαίνουν πια τίποτα.

'Έρχεται καιρός μη αναμενόμενος και πεπρωμένο αναπάντεχο
ο έρωτας ζήτησε φωτιά και εγώ από επιπολαιότητα και μόνο άναψα ένα σπίρτο
αρνούμενος να δώσω σημασία στο σώμα του, που μύριζε βενζίνη
ξεχνιέμαι καμιά φορά και σε γυρεύω ακόμα στην άκρη του γέλιου μου
όμως δεν είσαι ποτέ εκεί,παρά σε βρίσκω πάντα στην άκρη του κλάματος μου.
Μέσα στις γλάστρες φυτεύω τις ώρες μου δίχως να ξέρω γιατί
ξέρω μόνο πως θα τις αφήσω να σαπίσουν και αυτές
όπως τα λουλούδια, όπως το γιασεμί , όπως έμενα
με το τόσο πείσμα και μένος που δεν έχουν καμιά ελπίδα.
Με έχεις κόψει σε τόσα πολλά κομμάτια, που δεν μπορώ ούτε ένα τσιγάρο να καπνίσω ολόκληρος
κ όσο κ αν προσπάθησα να τα μαζέψω, είναι τόσα πολλά αυτά που λείπουν
ώστε την εικόνα μου δεν πρόκειται να την ξαναδώ.

Ο ερωτάς σαπίζει , όπως σαπίζουν όλα, αν τα αφήσεις για πολύ στον ίδιο καιρό, στην ίδια εποχή, οποία κι αν είναι αυτή και έπρεπε να το ξέρουμε από την αρχή πως το ωραίο σκοτώνει με τον ίδιο άσκημο τρόπο.

Θα έπρεπε να το ξέρουμε πως οι δρόμοι της καρδιάς, δεν έχουν διευθύνσεις ούτε ονόματα ..

..αν χαθείς εκεί , χάθηκες .


                                                     (από την ποιητική συλλογή "Το μαύρο του έρωτα" )